13-06-11

Het einde voorspellen

Wie voortdurend het einde voorspelt, verlangt ernaar.

Verlos hem uit zijn lijden,
want hij kan de realiteit
echt niet lijden.

29-05-11

Seals on Heels

Maar vooraleer het over de positie van de vrouw in de maatschappij te hebben toch even passeren langs wat een typische massa-histerie is over een brand in de vrije natuur. De natuur is brandbaar. Dat is geen recent feit. Er is veel voor te zeggen dat het in de essentie ligt van de natuur dat zij brandbaar is. Ze brandde al vooraleer er nog sprake kon zijn van histerie, laat staan van massa-histerie. Nadat ze afbrandde kwam ze weer, altans in de vorm die erin slaagde weer te komen na het afbranden. Dat is de natuur: wat terugkomt ondanks rampspoed.

Dan is er de mens. De mens kan de natuur haar gang niet laten gaan. Want wat afbrandt moet terug opgebouwd worden. Liefst in broze, af te schermen, vormen die slechts overleven door menselijke interventie. Zij die zich tot natuurbeschermers uitroepen beschermen vooral de menselijke macht om de natuur te laten blijven zoals ze zelf willen dat de natuur zou blijven: een vrouw die niet veroudert, een kind dat niet verandert en kortom de bron van het soort heimwee dat het geluk sistematies in het verleden situeert. Een geluk dat voortdurend onder vuur ligt in de laissez faire mentaliteit van een te verafschuwen moderniteit.

Miljarden zou men investeren om de natuur te forceren in een nooit veranderende staat. Al was het maar om niet één cent uit te geven in lijn met de menselijke natuur om vrij, gemakkelijk en snel met elkaar in kontakt te zijn.

Tegennatuurlijk zijn ook de hoge hakken die almaar frekwenter gedragen worden door vrouwen die geen enkele nood hebben toe te geven aan de dwang erop te lopen. De vrouw moet bevrijd worden .. zolang ze maar niet vrij is om haar bedeesde en zorgzame natuur af te gooien. Neen, ze moet vrij zijn om ze te kunnen restaureren in de vormen van aandoenlijke naïviteit die eigen zijn aan een oorspronkelijke staat die afgebrand is door de bosbrand van een ambitie die het tegendeel is van vrouwelijkheid. Vrouwelijkheid die het tegendeel is van vrouwelijkheid.

Ik zie ze graag, de dominante vrouwen die almaar meer tonen dat ze tot alles in staat zijn waartoe ze altijd al in staat waren en die zich goed voelen en zich daar niet voor schamen. Dat is de natuur: onderdrukt worden en dan herrijzen, geleerd uit de omstandigheden, met de beste en de sterkste troeven eerst gespeeld. Wat overleeft kan niet anders dan sterk zijn en wat sterk is mag zich ook sterk voelen. Zonder schaamte, zonder verdediging, met stevige kuiten en de perceptie van ellenlange benen.

Alsof mannen ooit concesssie hebben moeten doen rond het tonen van mannelijkheid.

Alsof jeanetten hun jeanetterigheid nog zouden moeten verbergen om anderen geen aanstoot te geven.

Alsof onverbiddelijkheid eigen is aan mannen die mannen zijn.

De enige vals-mannelijke trek - die al gauw van voorbijgaande aard zal blijken, zelfs al is ze al duizenden jaren dominant omwille van de scheeftrekking van de macht van enkelen over velen - is die van de hipokrisie en van 't machtsmisbruik; van de achterklap en van het liegen; van het konkelfoezen in achterkamertjes en het bedekken van de uitwassen der inteelt die slechts konden overleven door het optrekken van een onnatuurlijke wand tussen de machtige mannen en 99,999 % van de rest van de bevolking (mannen, vrouwen en jeanetten).

 

14-05-11

Zwartkakkers: acte de préscience

Het is niet makkelijk om dit ding vol te houden. Vooral niet omdat er vanalles is dat nodig is en dat niet dit ding is om dit ding vol te houden.

Ach, misschien beter dat je gewoon naar hier gaat. Een beetje groepsdruk helpt en samenwerking maakt het wat makkelijker om lezers en feedback te krijgen.

Ondertussen zijn er nog altijd mensen die op zicht weten wat anderen bezielt. Voorkennis, maar dan het soort dat (ongestoord door enige kennis) vooral vooroordeelt. Weten zij veel dat onder die hoofddoek de stress zit om elke zaterdag, en elke zondag, te werken omdat alleen dan het soort job waartoe ze toegang hebben genoeg oplevert om hun kinderen toegang te verschaffen tot een ander soort job. Neen, het enige wat zij weten is dat de kinderen niet op naschoolse aktiviteiten opdagen en dat, in tegenstelling tot hardwerkende ouders, ze de hoofddoek niet te zien krijgen op het schoolfeest. Dat weten volstaat voor hen om te oordelen dat er geen wil is tot integratie & dus geen reden tot klagen; altans niet voor de afwezigen; maar wel voor de aanwezigen - die slechts wil tot integratie zien nadat de hoofddoek van het hoofd gehaald is en als witte vlag gezwaaid wordt. Ten teken van overgave aan de suprematie van het witte denken.

Maar dat laatste mag je niet insinueren want rasisties zijn ze niet. Ten hoogste zijn ze latent rasisties. & Misschien (zo nodig) immanent rasisties (de ene kultuur is de andere namelijk niet). Ze hebben niets tegen het adopteren in een ander ras namelijk, zolang de opvoeding maar dezelfde is als de hunne en de opvattingen maar dezelfde zijn en dus zolang het enige vreemde slechts de kleur is, of de vorm van de ogen. Want schrik voor het vreemde is 'n onvermijdelijkheid. Alles is relatief behalve onze natuur. De ene kultuur is namelijk slechts op één punt zoals elke andere: de natuur is sterker en onbeschoftheid en gebrek aan redelijkheid dus een trofee om te koesteren.

Slechts één toegeving is mogelijk. De toegeving van de welgemanierdheid: benoem je eigen onbeschoftheid als gezond verstand ;° - (

27-03-11

Neuro-Bullshitologie

Parasiterend op het gebrek aan hersencellen bij vele mensen, specifiek diegenen met een hoog IQ, is de pseudo-wetenschap van de neuro-bullshitologie aan een opmerkelijke opmars bezig. De filosofische en metodologische is dan wel een slappe aftrek van de 19de-eeuwse hype van de frenologie (het aflezen van karaktertrekken aan de vorm van de schedel), toch is er iets onweerstaanbaars aan het feit dat men - met gebruik van dure apparatuur - bepaalde deeltjes van de hersenen ziet oplichten bij bepaalde gedachten.

De verregaandheid van de konklusies van dergelijk onderzoek zijn recht evenredig met hoe duur de apparatuur is en hoe flikkerend de lichtjes op de monitor. Omgekeerd fisikalisme: als er iets oplicht dan moet daar ergens de ene of de andere hogere gedachte bijhoren. Alsof mensen niet gelijkaardig genoeg zijn om ook bij het schijten de zelfde hersenregio's te laten oprichten. Alsof de verscheidenheid van gedachten niet ten enen male groter is & zal blijven dan het onderschedingsvermogen van zelfs de allerduurste apparatuur. Alsof het niet de essentie van alle spiritualisme en mysticisme is om spiritualisme op mystieke manier terug te brengen naar de natuur.

Anyway, niemand die nog de strenge bewijslast van de dubbele dissociatie oplegt. Niemand die zich nog herinnert hoe de 'tweehersenhelften'-theorie typisch iets was wat zinvol gevonden werd door mensen met maar één enkele hersenhelft. Niemand die nog het gezond verstand durft in stelling te brengen tegen zoveel dure apparatuur: want als alles terug te brengen is tot oplichtende hersengebieden EN er is geen merkbare evolutie tussen oerbewoners en de modern mens kwa genetische inhoud DAN is het OFWEL zo dat die oerbewoners wakker lagen van spleen & van weltschmerz OFWEL dat veel van onze post-moderne gedachten oorzakelijk verbonden zijn met kultuur.

Néh!

15-03-11

Iemands winst voorspelt iedereens verlies

Ik ben een ingenieur. Dat is geen bekentenis. Er is niet veel meer mis met ingenieurs dan pakweg met caissières, hoewel het storend is dat de eersten niet in reflexiviteit staan tot deze laatsten wat betreft het willen hebben wat de andere heeft. Maar de laatste dagen bekroop de twijfel mij: misschien was schaamte over ingenieur-zijn wel 's de meer rationele keuze. De processie van ingenieurs die, ongestoord door enige specifieke vakkennis laat staan door feitelijke gegevens, kwamen vertellen dat 'het allemaal wel meeviel' was genant. Het was alsof ingenieurs in groten getale gefinancierd worden door het grootkapitaal en derhalve kritiekloos uitkramen wat in dat kraam past (voorzien van een overmatig gebruik van de adjektieven 'rationeel' en 'emotioneel' respektievelijk met eenduidig positieve en pejoratieve bijklank).

Als je Den Baard zou zijn, dan zou je er de slappe lach van krijgen.

Bij mij daarentegen ontlokte die hele toestand de volgende serieuze gedachte: telkens er ergens grote winsten gemaakt worden (banken, nutsbedrijven, ...) kan je er donder op zeggen dat er groot maatschappelijk verlies op komst is (financiële crisis, energiecrisis, ...). Misschien is het dus best om te stoppen met allen maar monopolies te bestrijden en gewoon alle exorbitante winsten als aanleiding te nemen voor een maatschappelijk onderzoek (& ik weet dat dat hetzelfde is maar waarom doet men het dan niet?).

Worden er ook in de voedingsindustrie geen grote winsten gemaakt?

[En waarom is 'emotioneel' goed bij traditie & 'rationeel' kil en koud bij vooruitgang; is dit het grote chiasme van de schepper?; the original joke?]

12-03-11

...-Trofoop

Als persoon zal hij niet echt node gemist worden.
Als schrijver was hij geruime tijd uitgeschreven.

Alleen god weet waarom hij zonodig de dood zo lang uitstellen moest.

Behalve de lege karkassen die steevast rond de gier sirkelen. Die zich vullen willen met de aandacht die 't zwarte gat ingaat. Die hun neuzen steken waar het al propvol aandacht zit. Stinkende winkende vol van aandacht en van vreterij.

Het lot van de gier is uiteindelijk alleen nog lijken rond zich te hebben.

05-02-11

Only the loud get noticed

Nu er bijna niemand meer komt kijken,
(niet dat het ooit al 's echt anders was)
is het weer tijd de tijd tijd te laten zijn.

Mislukt en uitgeput. Genegeerd en toch
ook niet helemaal onbegeerd. Stilletjes
gaat het niet. Alleen geschreeuw werkt
tegen het gegeeuw van de mens alleen.

In stilte werkt de vooruitgang. Luidheid
bejubelt en bejubeld het achterliggende
en wordt opgepikt en wordt gepikt, met
meewarig instemmen van de verstilden.

Ach, positief is dat verstilden minder en
minder aandacht schenken aan wat een
enkeling denkt te moeten blijven roepen.

30-01-11

La Doctrine "sneddaM"

Na langere afwezigheid even herbeginnen met een inleggertje. Volgens de Maddens-doctrine moesten we 'ze' het mes op de keel zetten. 'Ze' hebben goed geluisterd en hebben 'ons' dan ook maar het mes op de keel gezet. Het is Maddens à l'inverse: sneddaM. 'Een koekje van eigen deeg' heet dat dan, volgense de konvensies van de eigen taal.

Daar staan we dan allebei met een mes op de eigen keel en een mes op de ander zijn keel. Heel mannelijk - heel volkseigen en zo, maar nogal ongemakkelijk om te deëskaleren.

Het spijt me het te moeten zeggen maar Elio moet gaan. Tijd voor Demotte. Natuurlijk is Di Rupo niet begonnen - maar hij is nu eenmaal slechts een der socialisten terwijl aan de andere kant alle nationalisten nu eenmaal niets anders dan Bart De Wever kunnen zijn.

Geen probleem van vertrouwen, een probleem van Maddens. Professoren moeten toch intelligent genoeg zijn om te beseffen dat hun leerlingen niet allemaal even intelligent zijn.

16-01-11

Weet je? ... Walgelijk!

Weiger je weer? De graaiende grijpgrage massa in.

Een stuk (met of zonder ´ op de e´s). De enige liefdadigheid is degene van het begrip.

Kansen gemist. In de wind gepist. Nat en geel, de graaiende grijpgrage massa in. Drie strafpunten.

Weigeren is 75% minder slecht dan mislukken. Als je maar niet opgeeft. Wegens overgave is overgeven beter.

Bazelend, de graaiende grijpgrage massa in. Wie gaat je begrijpen als je het begrip niet zoekt? Schoonheid ligt in het proces van de intentie.

En waarom zou ik m'n taal aanpassen aan de standaard van het verleden? Waarom zou ik willen lukken waar m'n mislukking pas echte voldoening geeft?

Spreken over dingen en dingetjes en dingen doen die als uit een stuk komen. Fors en ferm. Ferme en force. Over kleuren en met details die veelzeggend zijn in hun nietszeggendheid.

Of zoiets. Of iets anders. Iets bevattelijks. Inhoudelijk. Een stuk werpend, de graaiende grijpgrage massa in, wier liefdadigheid beperkt is. Tot wat oude knarren zeggen kunnen over de weigering je over te geven.

Altijd maar meer. Langer. Luider. Raaskallend, nat, en geel. "Nul n'est mal longtemps qu'à sa faute." Mijn fout, en niet die van de graaiende grijpgrage massa. In. Kansen moet je grijpen, en niet slechts kreëren. Binnen of buiten maar nooit ambivalent.

Slechts de logika die het midden uitsluit. Alleen de liefdadigheid die de extremen verzorgt. Duidelijkheid. Kort, en goed. Komaf mee maken. Maken dat ze afkomen. Niet wachten maar trachten. De pijn is niet te verzachten. Meer is niet minder. Protserig de graaiende grijpgrage menigte in.

Trots. Trotserend. Sterk. Straf. Voorbeelden zijn funkties - die de toekomst naar het verleden trachten te plooien. Niet te kwoteren. Delingen zonder rest want de rest is niet te verdelen. Spelletjes die al te vrij blijven. Wat is je mening? Niet weigeren. Maak een stuk zelfs als het stuk maakt. Zolang je maar gehoord wordt.

[Onaf]

 

09-01-11

Simbart is Leterminaal (een essay)

Bart's populariteit is de populariteit van een leeuwtje dat alleen nog maar kan doen alsof hij klauwt. Maar vooral: hij beantwoordt niet aan het klassieke profiel van de politieker die - via zelfverloochening aan het hof van huidige machthebbers - zich naar de top vleit. De mate waarin er een stampede van stemmen naar atipische politici gaat, is de mate waarin de specifieke vorm van de Westerse demokrasie zijn limieten aan het bereiken is.

Het probleem van België is niet dat van twee demokratieën. Het probleem van België is dat van demokratieën die hun limiet bereiken; waarin het elektoraat zich niet meer kan noch wil vereenzelvigen met een kleine selektie van mensen die ernaar streven hun vertegenwoordiger te zijn. Het probleem van "het selektoraat" (die kleine selektie van mensen die zich na jaren van zelfverloochening en opdoen van bruine neuzen opwerkt tot 'n plaats op de lijst van kandidaten voor het elektoraat) zal een sentraal probleem worden.

Het ontbloten van de mechanismen van het selektoraat - vanaf 'Yes, Prime Minister', vermoed ik - heeft geleid tot een ontnuchtering over de mythe van de 'meritokratie'. Ooit kwam men om de lijst omwille van verdiensten - het is nogal veelzeggend dat bij verdiensten kwasi automaties het bezittelijk voornaamwoord 'zijn' opkomt - of altans dat was de naïviteit van de voreg-demokratiese tijd. Nu beseft eenieder dat die verdiensten veelal niets te maken hebben met het uitoefenen van volksvertegenwoordigende - alsook aanverwante - funkties. Men noemt dat soms 'het failliet van de politiek' maar het is slechts de implosie van het selektiemechanisme verantwoordelijk voor het overhouden van het soort politici dat politici een slechte naam geeft.

Het best kan men deze implosie illustreren aan de exponentiële groei van het belang van de faktor bekendheid in de hedendaagse Westerse demokratieën. In het Engels: our democracy was never really more than meritocracy, and that meritocracy is developing into a full blown famocracy ('fame-ocracy' voor zij die het moeilijk hebben met neologismen). Het is die faktor die ook bepalend is in de exponentiële groei van het belang van famililale banden in zij die geselekteerd worden om zich te presenteren aan het elektoraat. Nepotisme is van alle tijden maar het is nu des te ongeremder des te belangrijker de bekendheid van de familienaam is.

Het volk is echter niet dom en heeft - al dan niet onbewust - al het bovenstaande wel door. Daarom stemt men in grote massa's op zij die 'anders' zijn, zij die 'ns ne keer goe hun gedacht zeggen, zij die autentiek lijken en lijken voet bij stuk te zullen houden omdat ze effektief nog meer overtuigd zijn van het punt dat ze willen maken dan ze zijn van het feit dat zij de besten zijn om dat punt te maken (en welk stuk maakt niet zoveel uit, maar rechts- en linkspopulistiese punten zijn sneller geformuleerd; in het bijzonder de rechtspopulistische vermits dit tijden zijn in dewelke er snelle verandering is & het algemeen onbehagen er dus een is van de dingen wat te willen vertragen).

Het probleem van België is niet een probleem van twee demokratieën, maar een probleem van twee demokraten die totaal verschillend zijn en zich elk in een verschillende landstaal uitdrukken. Een atipiese self-made man in de franstalige gewesten die een vorm van linkskonservatief populisme beleidt en de atipiese karakterkop in vlaamse gewesten die een vorm van mild rechts-progressief populisme beleidt. Het feit dat dit probleem leidt tot scheuren in een land is iets dat zich, omwille van de specificiteit, eerst in België zal voortdoen maar dat, indien niemand het aanpakt, zich ook zal voortdoen in andere landen. Het is niet zozeer een fenomeen van nationalisme maar eentje van kiezers die zich vereenzelvigen met uiteenlopende 'teams', zoals supporters zich vereenzelvigen - met soms even gewelddadige gevolgen.

Er kunnen twee dingen gebeuren met Bart. Hij kan de volgende Steve Stevaert/Jean-Marie Le Pen zijn of hij kan de eerste Bart De Wever zijn die erin slaagt om vanuit z'n positieve gedrevenheid te bewijzen wat hij altijd dacht, namelijk dat het alleen maar slecht kan aflopen.

Ik wens hem en ons een derde ding toe: dat we kollektief het waanzinnige mechanisme achter de demokrasie als een pop-poll onschadelijk maken en evolueren naar politici die we terug als vertegenwoordigers (kunnen) zien.

[tja, spijtig dat woordenbloed niet meer bestaat - maar ik kan het formaat van demachtwacht toch niet houden - en ik wil ook geen enkel formaat aanhouden.]

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende