13-02-11

Less is more Brussels

Zoals in een Vlaamse huiskamer moet alles proper zijn voor échte Vlaamse politici. Wel, bijna alles. Want Brussel - zo weten we als Vlamingen instinktief, zonder er ooit te hoeven komen - Brussel is gewoonweg niet proper. En, dus, mag het in Brussel best wat minder proper en rechtlijnig zijn. Eigenlijk is het zelfs beter dat het gewoon een ongelooflijke rommelboel blijft, want dat is nu eenmaal de beste kans om verloren schapen plus-minus uit eigen beweging terug in de juiste stal te krijgen:

http://www.apache.be/2011/02/de-brusselse-knoop/

Ondertussen moeten we het probleem dat onze hoofdstad is (& bijna die van alle Europeanen, wie weet ooit zelfs van Egyptenaren en andere Turken) vooral klein houden. Klein en onfijn. Waar mensen elkaar wantrouwen, waar men moet smeken om op- en afritten van de eigen ring, waar je je geen Brusselaar mag voelen op straffe van 'n kleinere uitkering voor je kinderen, waar ... zolang er geen échte Vlamingen willen wonen niemand graag woont - zodat de rijken naar de rand vertrekken waar ze het pesten op schouderophalen kunnen onthalen wetende dat ze hun kinderen toch naar de International School willen sturen.

Is er nu niemand die inziet dat, alle andere bull-shit terzijde, het grootste demokratische deficit dat is van Brussel waar alleen beslissingen van niet-Brusselaars van tel zijn?

Ik zeg dit als Antwerpenaar. Misschien moeten we wel gaan voor de konfederatie Antwerpen-Brussel - Gent heeft toch al veel weg van Namen ;-)

20-01-11

Ontslag vóór index!

Even serieus.

Ik vind dat goed, zo'n evolutie naar een eenheidsstatuut. Maar ik vraag me af waarom de index heiliger is dan de ontslagregeling en dan specifiek voor de beter verdienende bedienden. Begrijp me niet verkeerd, ik wens de hele wereld een index toe (bovenop universele gezondheidszorg en werkloosheidsverzekering en nog veel veel meer), maar het is een kwestie van prioriteiten.

Ik begrijp ook dat toegeven op de index voor beter verdienende bedienden een risiko inhoudt dat het draagvlak voor een index überhaupt snel erodeert, maar dat is een vreemd argument als je moet kiezen tussen de twee. Er is namelijk een even groot risiko op het eroderen van het draagvlak voor redelijke ontslagvergoedingen. Wat ons terugbrengt tot een kwestie van prioriteiten.

De voordelen van een betere ontslagregeling zijn tweeërlei: het beperkt de willekeur vanuit de werkgever en het geeft zekerheid aan de werknemer. Zeg nu zelf: wat is de grootste stress, het risiko lopen je hypoteek niet meer af te kunnen betalen van het ene kwartaal op het andere - of het risiko lopen dat je een jaar extra moet wachten om een nieuwe auto te kopen (voor zover beter verdienende bedienden nog auto's moeten kopen)? Zelfs naar de ekonomie toe: wat is erger, dat rijkere mensen 1% minder koopkracht hebben in een overgangstoestand - of dat iedereen grote investeringen uitstelt wegens het zwaard van Damocles van een plots, eventueel zelfs willekeurig, ontslag met korte opzeg? Ik zou zelfs meer zeggen: het zou logischer zijn als de ontslagregeling niet afhangt van de laatste werkgever maar van de volledige loopbaan.

Terwijl de index voor lonen die pakweg boven 3000 Euro per maand liggen? Het is lovenswaardig dat er resultaat is maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat een ontkoppeling van de index vanaf een bepaald loon dadelijk kostenverlagend werkt en zo ruimte zou kunnen scheppen voor meer ontslagzekerheid bij de arbeiders en de andere kleinere verdieners. Maar ach, wie ben ik? Ik zou zelfs voorstander zijn van een negatieve index voor de echte grootverdieners.

PS: om nog te zwijgen over een zeer reële druk van de huidige bedienden om vooral niet meer van werk te gaan veranderen!

16-01-11

Weet je? ... Walgelijk!

Weiger je weer? De graaiende grijpgrage massa in.

Een stuk (met of zonder ´ op de e´s). De enige liefdadigheid is degene van het begrip.

Kansen gemist. In de wind gepist. Nat en geel, de graaiende grijpgrage massa in. Drie strafpunten.

Weigeren is 75% minder slecht dan mislukken. Als je maar niet opgeeft. Wegens overgave is overgeven beter.

Bazelend, de graaiende grijpgrage massa in. Wie gaat je begrijpen als je het begrip niet zoekt? Schoonheid ligt in het proces van de intentie.

En waarom zou ik m'n taal aanpassen aan de standaard van het verleden? Waarom zou ik willen lukken waar m'n mislukking pas echte voldoening geeft?

Spreken over dingen en dingetjes en dingen doen die als uit een stuk komen. Fors en ferm. Ferme en force. Over kleuren en met details die veelzeggend zijn in hun nietszeggendheid.

Of zoiets. Of iets anders. Iets bevattelijks. Inhoudelijk. Een stuk werpend, de graaiende grijpgrage massa in, wier liefdadigheid beperkt is. Tot wat oude knarren zeggen kunnen over de weigering je over te geven.

Altijd maar meer. Langer. Luider. Raaskallend, nat, en geel. "Nul n'est mal longtemps qu'à sa faute." Mijn fout, en niet die van de graaiende grijpgrage massa. In. Kansen moet je grijpen, en niet slechts kreëren. Binnen of buiten maar nooit ambivalent.

Slechts de logika die het midden uitsluit. Alleen de liefdadigheid die de extremen verzorgt. Duidelijkheid. Kort, en goed. Komaf mee maken. Maken dat ze afkomen. Niet wachten maar trachten. De pijn is niet te verzachten. Meer is niet minder. Protserig de graaiende grijpgrage menigte in.

Trots. Trotserend. Sterk. Straf. Voorbeelden zijn funkties - die de toekomst naar het verleden trachten te plooien. Niet te kwoteren. Delingen zonder rest want de rest is niet te verdelen. Spelletjes die al te vrij blijven. Wat is je mening? Niet weigeren. Maak een stuk zelfs als het stuk maakt. Zolang je maar gehoord wordt.

[Onaf]

 

31-12-10

Haiku Hell

17. Ze was bekommerd om iedereens uiterlijk, behalve 't hare.

16. Remembering where you were makes you feel it was not quite you who was there.

15. Hij keek om (te vlug). Weg was zij, weg was het, weg was hij. Verjaagd (terug).

14. Ook de dood al dood. Alle leven uitgeleefd. En bang, en tot dwang.

13. Your death is at least somebody else's inspiring experience.

12. To give reasons is not to have excuses but to try to find them.

11. Not more enlightenment but more Renaissance; sun rather than spotlight.

10. Many are in me. Privacy - hypocrisy. I am in many.

9.2. 'Be ready to be happy' is for predators preparing their prey.

9.1. 'Living as you should': insufficient to create life as it should be.

8.4. 'Special' isn't: a bit different in everything, it's new in one thing.

8.3. It's not mediocre to be like all others! Just do something new.

8.2. Being mainstream is as important as being an independent.

[I would hate that the few are right in condemning the very many.]

8.1. If no-one 'gets' you, yóu haven't understood it. You have said nothing

7. People, at first I did not dare to approach them; now, I don't want to.

6. When you play to win; relations are at best draws. Anything else works.

5. We don't know what we mean. If we would we'd be God. And even He's not.

4. The facts are strongly overrated, they're too many to be meaningful.

3. Emperors need no clothes. Discussion of their clothing is mental strip-tease.

2. The collector's mind's set: pin each particular down, let nothing fly.

1. To count your blessings: as it is easy to count, it's where most leave it.

[But, mostly, I'm just bored]

29-12-10

De straat is la rue nog niet

Als men hier op het nieuws met de camera de markt opgaat om de mikro onder de neus van willekeurige mensen te steken (& dus de reakties op te nemen van slechts die willekeurige mensen die op willekeurige momenten over de meest willekeurige onderwerpen bereid zijn hun allerwillekeurigste mening te geven (en van welke reakties er dan slechts diegenen weergegeven worden door de nieuwsmakers die "frappant" (en wellicht ook wel telegeniek) genoeg zijn volgens hun eigen eerder willekeurige mening) dan hoort men in alle huiskamers die intellektuelen of would-be intellektuelen (om er eens een pleonasme tegenaan te smijten) huisvesten een kollektieve zucht van de meest hartsgrondelijke irritatie.

Het volk en haar incidentele meningen zijn immers een konstante steen des aanstoots voor onze elite die het dan weliswaar wel goed voorheeft met het volk - en graag via de typische volkskultuur en/of de voetbal- en fietssport met dat volk verbroedert - maar die - wanneer alles gezegd en gedaan is - niet snapt waarom dat volk een stem moet hebben als het die stem niet gebruikt volgens de verlichte kriteria der beter- en welopgevoeden.

Er is echter een belangrijke nuance aan te brengen op dit fenomeen. Een nuance die - terloops gezegd - perfekt illustreert hoe kompleks de gedachtengang van de goegemeente wel kan zijn. Indien het volk dat aldus spreekt - in all incidentaliteit - een onderdrukt volk is en zeker een arm en onderdrukt volk en vooral een zwart en arm en onderdrukt volk en zeker & vooral wanneer het een Congolese volksmens betreft (want de Congolese volksmens is immers per definitie zwart en arm en onderdrukt, over wie moeten de Heer en de dames & heren zich anders wel ontfermen?) dan is de zo te berde gebrachte mening niet slechts willekeurig maar de uiting van de universele en alleruniverseelste aanklacht tegen de eeuwige corruptie van de machthebbers van dat land.

Ik ben niet slim genoeg om kort zinnen te maken en die nuance te begrijpen. Ik vermoed dat de meeste armere landen (ook diegenen die door onze Westerse goegemeente een politieke organizatie opgedrongen kregen die de alreeds machtigen wel moest bevoordelen en wel moest verplichten een dekorum aan te houden dat vergelijking kan houden met de pracht en praal en trots die eigen is aan de Westerse natiestaten) bestuurders hebben die het meeste nog te bewijzen hebben. En als er feitelijke gegevens zijn die staven dat de uitgaven aan de ministers die aan de nationale volksgezondheid in het niet doen verzinken dan moet dat zeker gepubliceerd worden. Maar het lijkt me toch eerder gevaarlijk als het straatinterview plots de waarheidsnorm zou worden alleen maar omdat het over de société civile gaat in plaats van over het aktiecomité tegen de geluidshinder vanwege de speelpleinen.

[En bovendien: het feit dat in straatinterviews al die kritiek naar boven komt is op zich toch een niet onbelangrijk feit dat in het voordeel van die machthebbers pleit?]

 

27-12-10

Ontverwaardiging

Mijn verontwaardiging is op. Niet dat er geen waardevolle dingen zijn die onrecht worden aangedaan - niet dat er geen ontwaarding meer zou zijn van dagdagelijkse dingen in de naam van wat groots is, of juist is of gewoon wat zou moeten zijn. Neen, niets van dat alles. Het is gewoon mijn verontwaardiging die op is. Het windt me niet meer op als er flagrante onwaarheden verkondigd worden. Zelfs niet als er iets pontifikaals verkondigd wordt. Alles lijkt de moeite van het enerveren niet meer waard.

Immers, hoeveel alle zeikerds ook proberen; hoeveel ze ons ook in de zeik proberen te nemen; hoeveel ook we gebrandmerkt worden als naïeve pisserkes; wij zijn het die zullen winnen - de rede staat namelijk aan onze kant. Zoals elke poging van een goed vastgebonden geknevelde om zich los te wurmen de knopen alleen maar verder kan verstrakken, zo is elke poging van de luidruchtige machtigen om hun zaak te bepleiten een nieuw element in de onvermijdelijke achteruitgang van hun machtige luidruchtigheid.

Geduld is dus het woord. En voortdoen in vertrouwen dat het kleine geruisloze ook telt; dat onze machteloosheid slechts een schijn is opgewekt door de machtigen die verwoed vasthouden aan de klassieke manieren waarop de eigen macht - hun eigen macht - uitgeoefend en doorgegeven moet worden. Geduld. En zich niet verwaardigen te reageren op de boeien die ze ons trachten aan te leggen. Geduld. En zich ontverwaardigen om, tegenstrubbelend, hen en ons te herinneren aan de slechte boeien die ons aangelegd zijn.

Gedaan met op hun perfektionisme te reageren met eskalerende eisen van ons perfektionisme zodat we mekaar slechts kunnen vesthouden in een verenigde verwachting van perfektionisme. Geduld en gedaan met de beste en de juiste en de achteraf geziene oplossingen voor alle problemen die zich perfekt hadden kunnen stellen eens geweten dat ze zich effektief gesteld hebben. Geduld en op naar het post-perfektionisme. Het post-perfektionisme waar we dagdagelijks in thuis zijn en ons in thuis voelen. Eindelijk absolute feilbaarheid.

 

12-12-10

Julia not a sage

[Sorry, ik haat mensen die het logisch vinden dat ik hen zou volgen.]

Ik weet echt niet of de man iemand verkracht heeft – maar weet wel dat als die vrouwen dat beweren dat niet zomaar iets is dat tot fait divers mag gereduceerd worden in een ‘grotere’ kontekst – en ik weet ook niet of er een samenzwering tegen hem aan de gang is – hoewel, indien dat zo is, de klokkenluidersfans misschien best wat meer vertrouwen zouden hebben in het feit dat ondertussen honderden zoniet duizenden mogelijke klokkenluiders van die samenzwering op de hoogte zouden moeten zijn - …

... maar wat ik wel weet is dat het belachelijk is te stellen dat Assange een internationale held is. Zowat 99% van de wereldbevolking is totaal onverschillig over hem. De overige 1% is aktief op het internet en zowat in gelijke helften verdeeld kwa fanatieke voor- en tegenstanders.

Dát is het lot van internetfenomenen.

[Of als je de nóg zwaardere versie wil: http://quoughts.wordpress.com/2010/12/12/die-exemplarisch...]

12-11-10

Alles is Kunst!

Behalve dan misschien datgene wat al te opzichtig kunst wil zijn.

Kan je je voorstellen dat je twee weken in een overbevolkte hangar zit? Dat je 100en ongetwijfeld onwelriekende volstrekte vreemden te woord moet staan alsof je er een fuck om geeft? Dat je 'on the record' zelfs moet zeggen dat het je ontroert deze mensen te ontmoeten omdat je 'het toch voor de lezer doet'? Dat je dan 's avonds nog in etentjes betrokken wordt met semi-bekende gefortuneerden? En dat je, als kers op de taart, tegen deze - om wat ekstra zakgeld - het voorgaande vertelt zonder erbij te vertellen dat zij nog walgelijker zijn?

Ik weet het: kunst bestaat bij gratie van prostitutie maar er zijn grenzen: op z'n minst kan je wat elitair zijn in het rondgeneuk. En je trachten te beperken tot mensen die wat mentale hygiëne hebben, en wiens promiskuïteit toch nog enige grenzen kent.

Neen, alles is kunst; alleen trekken de meeste kunstuitingen noch de massa, noch het geld aan. De meeste kunst is noch mest noch effektbejag.

 

06-11-10

Intellektuïstische popuëlen

Neen, ik moet ze ook niet hebben die lulletjes rozenwater die kunst en kultuur 'oh, so pelangrijk' vinden en die de barbarij telkens zien naderen als er weer eens geen ekstra geld naar 't ballet gaat. Ze mogen nog zo ironisch zijn als ze willen door de term 'linkse kerk' als een soort geuzennaam te dragen; the joke remains on them.

Maar dat wil nog niet zeggen dat de overkant beter is waar mannen met brilletjes en vol van erfgoed uitbarsten in scheldtirades of, erger nog, ingehouden verontwaardigdheid over de normvervaging die alle kultuur en alle kunst die écht is uit dreigt te vagen. Want alleen wat recht is kan echt zijn, of zoiets, iets dat zelfs niet grappig is.

Een pijnlijk gebrek aan subversiviteit is wat de linkse en de rechtse kerk gemeen hebben met alle kerken die zich schamen over hun eigen leer maar niet onder ogen durven zien dat ze gewoon fout is.

Beiden willen populair zijn en zijn het niet: iedereen rijdt graag een scheve schaats, iedereen haat regelneverij & niemand moet iets hebben van kleinkunst (het halfweghuis waar de linkse en rechtse kerk elkaar nog ontmoeten, nu de zondagsmis en de jeugdbeweging niet langer verplicht zijn). Beiden willen intellektueel zijn en zijn het niet: want een beetje moderne intelligentie weet nodeloze opwinding te vermijden alsook het idee dat dingen die door weinigen verstaan worden inherent beter zijn of dat wat eksklusief & moeilijk is per definitie te prefereren valt op hetgene wat dagdagelijks tot plezier leidt.

Ik hoop van harte dat de weinigen ongelijk hebben in het veroordelen van de massa.

 

28-10-10

Een soort lul

Ik ben zeker dat hij eutanasie een vorm van moord zal vinden. En Dr. Cosyns een soort moordenaar. Nochtans is hij, vergeleken, met deze laatste echt wel te verdenken van een vorm van onbarmhartigheid.

Maar ik dank mijn kardinaal omdat hij zijn gelovigen de waarheid vertelt. Dat is een grote stap voorwaarts als we vergelijken met zijn voorganger Danneels die net-niet-de-waarheid-vertellen tot een soort van liegen & een vorm van perfide kunst had verheven.

Of ook dit: ik heb alles tegen de Joodse kultuur maar niets tegen Joodse mensen - het probleem is dat die Joodse mensen gehersenspoeld zijn door de Joodse kultuur in het geloof dat ze ondergeschikt zijn aan hun kultuur.

[U kan het adjektief 'Joods' veranderen in 'katoliek', 'islamitisch', 'communistisch'; als de vervanging werkt dan is het adjektief verdacht. Dit werkt niet indien voor zover de kultuur niet hersenspoelt dus: hold your horses.]

Of nog: je hebt geen God nodig om medeleven te voelen maar als je geen medeleven kan voelen dan ben je wel de duivel in persoon.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende