08-05-11

Er is er eentje jarig!!!

Wat bedoelt iemand die zegt dat een bepaalde supportsgroep een eigen zin voor humor heeft?

(dat ze bijzonder racistisch, seksistisch en/of homofoob uit de hoek komen!)

Waarom wil niemand geloven dat het toeval bepalend kan zijn in belangrijke zaken?

(omdat ze zichzelf te belangrijk vinden om aan het toeval over te laten!)

Hoe komt het dat in de traditie gewortelde mensen zich defensief opstellen?

(ze vrezen het moment waarop de beste manier om macht te verwerven is om geen macht meer te gebruiken, en ze beseffen dat zij dan de echte ontwordelden zullen zijn, en ze weten dat ze inmiddels te week zijn om te nog echt voor iets te moeten vechten)

Is er een reden waarom iedereen oud wil worden?

(geen goede)

[Ik ben slechts een keer wezen biechten. Ik weet niet meer wat ik biechtte. Ik vermoed achterklap want het gerucht wilde dat dat de veilige optie was. Ik herinner me wel nog dat ik als boete enige Weesgegroetjes en enkele Onze Vaders moest opzeggen, in stilte. Ik kende geen van beide van buiten en zat daar maar wat, me schuldig te voelen. Wellicht was dat zoals het moest zijn. Dat was een breekpunt.]

U kan me voortaan ook hier volgen, elke vrijdag: http://heteronomy.wordpress.com

04-05-11

Niet helemaal ... Mist!

Een pot is niet helemaal een vaas.
Dat is jammer voor die pot,
maar niet helemaal helaas,
dat had je wel al in de mot.

Hoe kan je anders anders wezen?
Als het ene - zo zonder meer -
zo alle andersheid kan sjezen,
is alles slechts korrekte leer. 

Laat die vaas en laat ook die pot
(gescheiden door breuklijnen
die lijnbreuk zijn) elk hun kot.
De verschillen niet verkleinen.

Hoezeer ook hunner eenzaamheid
beklemtoond wordt door ieder
apart te zijn en dus ongevleid
te denken dat de ander rigider
is dan zou kunnen zijn. [Of toch
moeten zijn.] & elk dus timider
dan wanneer, in, mekaars, zog.

Mist!

Is het poëzie als de lijnen niet vol met letters staan? Is leegheid voldoende aanwijzing voor dichterlijke inhoud? Ik denk het wel. In elk geval is het zo dat de mist die er slechts per toeval was weggeblazen werd door de poging een rechtse kantlijn te behouden die, bladspiegelgewijs, een zekere orde suggereert in samenspel met de dwang een bepaalde foneties effekt te bewerkstelligen middels de eindlettergrepen van elke lijn paargewijs te koppelen.

Of is het paarsgewijs. Ach, zolang het maar niet blauw is.

22:56 Gepost door de spreker in Liefde, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flitsdicht, breinscheten, leuteratuur, decadence |  Facebook |