11-12-10

Van ADHD over dispraks tot GVS

Eerst kreeg ik er de seskes van dat iedereen er over aan het lullen was. Nu krijg ik er de seskes van dat iedereen vindt dat er teveel over geluld wordt.

Natuurlijk trekken ziektes patiënten aan. Zeker als die ziektes sindromen genoemd worden. Maar er is geen enkel sindroom dat niet ergens objektiveerbaar is, en geen enkele ziekte die niet ergens een vage sindromatische grens heeft.

Natuurlijk is het irritant dat eerder psychotische ouders hun kinderen graag op weg helpen naar vrije sindromen die het radikaal onaangepast gedrag van zowel ouders als kinderen kunnen pardonneren. Zeker voor al te neurotische ouders die normaal doen al gek genoeg vinden. Maar dat betekent nog niet uit dat in de overgrote meerderheid van de gevallen er ten gronde niet veel meer aan de hand is dan liefde die zich uitdrukken wil.

Want uiteindelijk is het perfekt logisch dat er nu meer dergelijke gevallen zijn dan vroeger. Vroeger werden al zulke gevallen bedekt met de mantel der marginaliteit en zelfgezochte kansarmoede. Nu proberen we alle kinderen - zelfs de onaangepasten - kansen te geven; dus mag het niet verbazen dat er meer onaangepaste kinderen zijn tussen de plooien van de welopgevoeden. De verloren zonen worden immers niet meer de woestijn ingestuurd. Zelfs dochters zijn niet bij voorbaat verloren moeite en lopen dus niet meer slechts het risiko van vrouwelijk te zijn.

We spreken hier niet over "hoogbegaafd" want dat is zelfs geen sindroom maar de kinderversie van een BMW 7 - of zoiets. Hoogbegaafd is gekorreleerd, denk ik, met het GVS (Gekke Voornamen Sindroom) en heeft alles met ouders te maken en niets met de kinderen.

[Voor zij die tot hier verdwaald geraakt zijn: binnenkort een kortverhaal!]

De commentaren zijn gesloten.