19-09-10

Het zwarte gat van de jaren '60

Het probleem met de jaren '60 is niet wat er toen zoal furore maakte.

Het probleem van de jaren '60 ligt bij hen die in die jaren geboren zijn.
Mensen van mijn generatie,
die de plak zwaaien,
gedreven,
door een dubbele heimwee.

Heimwee naar een verleden vol zekerheden,
van noodzakelijk graaien en paaien,
van zin voor realiteit.
Pragmatiek.
Van. Ziek.

Naar een toekomst van mogelijkheden,
van efficiënt inzaaien en maaien
zonder uitzonderingen.
Het leven gevat
in formules.

De moderne mens is dus het probleem.
Wij herinneren iedereen almaar druk
aan de tijd van onze ouders.
Wij willen onze last voelen
op iedereens schouders.

De moderne mens: wij zijn zo druk dat het wij zijn die de moderne tijd, de tijd van onze ouders, vergeten zijn, en die niet kunnen zien dat onze vlucht naar het platteland een vlucht is naar het mechanisch idyllische.
Die niet kunnen zien dat de tijd die we willen - en gelukkig niet kunnen krijgen - gewoon diezelfde moderne tijd is maar dan met de ontkenning van de konsekwenties die onze ouders trekken moesten.
Die niet aanvaarden willen dat de waarheden van de jaren '60 waarheden zijn, en dus negeren wat ze - we! - niet ontkennen kunnen.

Die denken in termen van sukses,
en de relativiteit ontvluchten
in de absolutie van
het toevallige.
Van 'ons'.

En 'zij',
die niet aanvaarden willen dat de generatie geboren in de jaren '60 niet dé leidraad is,
dat wij ook maar gewoon een generatie zijn van een stapje vooruit
(en misschien twee achteruit, wie weet?, alleen wie na ons komt
kan oordelen),
die wij veroordelen.

De taal van onze generatie is een taal van verdoezelen,
van parler vrai, maar dan slechts in woorden.
Van groot gelijk.
En dus ook: van groot gezeik
en groot onbegrip voor onze kinderen die niet zijn zoals wij waren voor onze ouders.

 

De commentaren zijn gesloten.